Elbet bir gün

Zor günler geçiriyorum. Zamanın durmasını istesem de ne yazık ki durmuyor. Yine sabah oluyor yine akşam oluyor ben uyanıyorum acıkıyorum işe geliyorum. Hiç bir şey olmamış gibi yapıyorum. ağlıyorum, gülüyorum  Ama içim hep acıyor.

33 gün geçti sevgilim,en yakın arkadaşım canım Vedat’ın ani bir kalp krizi ile gitmesi üzerinden. Ben hala inanmıyorum. Hala elim telefonda hala Vedat kapıdan girecek diye bekliyorum. Her aklıma gelişte aynı acı geliyor.

Acılar üst üste geldi diyorlar ama her biri tek tek olsa da acıtırdı. Üstüste gelince daha çok birikmiyor. Garip bir şekilde insan ölüme alışıyor. Ölüm yakın geliyor. Ölüm bir yerden sonra korkutmuyor. Özlem korkutuyor. Özlem gittikçe daha çok büyüyor.

Kazım abi’den sonra babam hastalandı ve Mart ayında  gitti. Ben babamın gidişine anlamadan 42 gün sonra Vedat gitti. Hiç hazırlıksız aniden, birdenbire.  Ömrünün sonuna kadar beni seveceğine söz vermişti. Öyle de yaptı.

Şimdi Kazım abisiz , babamsız ve Vedatsız bir hayat var. Sabah kalktığımda o herşeyi unuttuğum bir an var. Sonra hepsi üstüste hatırlanıyor. İnsan kalakalıyor. Ama Allah çok büyük bir güç veriyor. Hayata devam etme gücü. Hayat onlarsız devam ediyor ben de bir şekilde onların sesleri kulağımda, sevgileri kalbimde devam ediyorum. Bir gün kavuşacağız biliyorum.

 

Benzer Yazılar

About admin

Çantasında kitap yokken kendini çıplak hisseden bu yüzden minik çantalar kullanamayan, kitapevlerinde kendini kaybeden kitap okumak kadar yazmayı da seven biri. Burada okuduklarını ,okuduğu yerleri ve okurken yediklerini paylaşıyor...
This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *