Toparlanıp Gitsek

Sanki dünyanın sonuna gelmişiz ve biz de yakında toparlanıp gidecekmişiz gibi hissediyorum. Yaşayacağımız az bir zaman kalmış o da bir an önce geçsin gitsin istiyorum. Terapistim kayıplardan sonra bu hissin yaşandığını söylüyor. Ne zaman biteceğini bilmiyoruz tabii bu yaşamın  ama uzun yıllar yaşayacağımı düşününce çok panikliyorum.

O panikten ve ne yapacağımı bilmeme halimden çok korkuyorum. Sonu olmayan karanlık bir tünel gibi.  Bazı günler gücüme şaşırıyorum bazı günler de güçsüzlüğüme. Bir gün diğerini tutmuyor. Hep suyun üstünde kalmak için bir uğraş var.

Bence kendime yaptığım en iyi şey psikologa gitmeyi hiç bırakmamak oldu. Çok arkadaşım var,  hissettiklerimi konuşmaktan korkmuyorum ama o odada aynada kendimi görmek, bu yaşa kadar fark etmediğim yönlerimi fark etmek iyi geliyor.

Kendime yaptığım ikinci iyilik ise spor yapmak oldu. Spor ile aram hiç iyi olmadı ama bu süreçte fiziksel hareketin iyi geldiğini anladım.  Düzenli beslenme konusunda ve irade konusunda kendimi zorlamak yerine daha çok hareket etmeye başladım. Bir süre sonra yememeye çalışmak da strese sokmaya başladı beni. Evet kilo aldım ama en azından hareket ediyorum ve bu bana iyi geliyor.

İyi olmak için çok çaba harcıyorum. Sonra çok yoruluyorum. Hiç bir şey yapmak istemediğim zamanlar oluyor ama kendimi zorluyorum. İçimden geleni yapmak yerine yapsam iyi hissederim belkilere odaklanıyorum. Çünkü bazen içimden gelen tek şey yatakta kıvrılıp günlerin hızlıca geçmesini beklemek oluyor ama bu hayatın öyle geçmeyeceğini biliyorum…

 

 

 

 

Benzer Yazılar

About kitapokuyankiz

Çantasında kitap yokken kendini çıplak hisseden bu yüzden minik çantalar kullanamayan, kitapevlerinde kendini kaybeden kitap okumak kadar yazmayı da seven biri. Burada okuduklarını ,okuduğu yerleri ve okurken yediklerini paylaşıyor. Kitap okuyan kızın kişisel bloğu Zeya’yı okumak için tıklaynız.
This entry was posted in yas günlüğü. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *