15

Yarın 15. senemizi kutlayacaktık biz eğer Vedat yaşasaydı. Bugün kendime üzülmeyi unutup evlere düşen ateşe ağlıyorum. Yarım kalan hayatlara, iç  kavuran özleme, hiç geçmeyecek acıya. Kaç eve ateş düştü. Zamansız ölümler çok zor…

Özlemek çok zor, ölenin daha iyi bir yere gittiğini düşünüyorum ama kalana sıkışıp kalıp neyi beklediğini bilmeden beklemek çok zor. Hiç gelmeyeceğini bilerek hep geleceğini sanmak. Kabullen artık demekle olsaydı keşke, hayatına devam et demekle devam edilseydi. Üzülme dendiğinde üzülmeyi bırakabilseydik , ağlama dendiğinde ağlamadan durabilseydi insan.

Acıyı yok edecek kelime yok bence. Bazen ölüm karşısında susmak en iyisi.. 

Benzer Yazılar

About kitapokuyankiz

Çantasında kitap yokken kendini çıplak hisseden bu yüzden minik çantalar kullanamayan, kitapevlerinde kendini kaybeden kitap okumak kadar yazmayı da seven biri. Burada okuduklarını ,okuduğu yerleri ve okurken yediklerini paylaşıyor. Kitap okuyan kızın kişisel bloğu Zeya’yı okumak için tıklaynız.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *